Use GTranslate to translate this website. We take no responsibility for the accuracy of the translation.

Select language

Internationale Vrouwendag, Burgemeester Michel in gesprek met José Conijn-Bremer

Gepubliceerd:
Internationale Vrouwendag, Burgemeester Michel in gesprek met José Conijn-Bremer.
Jose Conijn-Bremer is een bekend gezicht in Wormer. Zij speelde volleybal op topniveau, (5 jaar in het Nederlands team), gaf vele jaren training bij VCC’92 en is al jaren actief als kunstenaar en vrijwilliger. In het kader van Internationale Vrouwendag ging burgemeester Michel met haar in gesprek.

Jose Conijn-Bremer is een bekend gezicht in Wormer. Zij speelde volleybal op topniveau, (5 jaar in het Nederlands team), gaf vele jaren training bij VCC’92 en is al jaren actief als kunstenaar en vrijwilliger. In het kader van Internationale Vrouwendag ging ik met haar in gesprek.

Wie is José?

Ik ben geboren in Didam, Gelderland in een gezin met 9 kinderen, 4 jongens en 5 meiden. Mijn ouders vonden het belangrijk dat al hun kinderen zich konden ontwikkelen. Zo gingen wij allemaal op muziekles. Zelf speelde ik blokfluit, piano en bugel. Op zondag, na de kerkdienst, vormden we thuis met alle kinderen een orkest en speelden we gezamenlijk. Thuis hielp iedereen mee, en alles werd zelf gedaan, naaien, breien noem maar op. De meiden en jongens hadden verschillende taken, dat was wel traditioneel ingestoken. Zo hielpen mijn broers mee in de grote boomgaard van mijn vader en de meiden maakten het fruit en de groenten in. Alle kinderen konden verder leren.  

Sport is een erg belangrijk element in je leven geworden. Hoe is dat zo gekomen? 

Toen ik 15 jaar was, werd er een sporthal gebouwd in ons dorp. Ik ben toen op volleybal gegaan. Dat ging meteen erg goed. Na drie jaar speelde ik in de eerste divisie en nog 2 jaar later in de eredivisie, toen ik 20 was speelde ik in het Nederlands team. Ondertussen had ik de mulo afgerond en de kleuterkweek gedaan in Nijmegen. 

Sporten op hoog niveau, werken, hoe deed je dit allemaal?

Ik denk dat ik er gewoon de energie voor had. Het trainen toen was wel anders dan nu moet ik zeggen. Voor een wereldkampioenschap werd er bijvoorbeeld 2 weekenden getraind, dat kan je je nu bijna niet meer voorstellen. Ik vond het ontzettend leuk en eervol om op dit niveau te kunnen spelen, we gingen ook de hele wereld over. Daarnaast begon ik ook als vrijwilliger met de begeleiding op volleybal kampen. Daar heb ik mijn man Jaap leren kennen. Later ging ik voor VCC’92 trainingen geven, en nu tennis ik nog steeds veel, samen met mijn hartsvriendin en voormalige buurvrouw Ria Spijker. 

Vrijwilligerswerk ben je je hele leven blijven doen, kan je hier iets meer over vertellen?

Jaap en ik willen allebei heel graag iets voor een ander betekenen. Dus op allerlei manieren hebben we hier invulling aan gegeven. Ik ben betrokken bij de Maria Magdalena kerk en verzorg samen met anderen de kerstpakkettenactie voor mensen met een kleine portemonnee. Ook waren we actief voor Only friends, dit is een organisatie die zich inzet voor sporten voor mensen met een beperking. Ook in het buitenland waren we actief, in Tanzania, Malawi en Nicaraqua. 

We hebben dit ook doorgegeven aan onze kinderen, Martine en Sjoerd. Ook zij zetten zich in voor anderen; zo namen ze bijvoorbeeld een week vrij van hun werk om mee te gaan op vakantie met mensen met een beperking.

Hoe sta je in het leven?

Ik probeer positief in het leven te staan. Ik kijk altijd naar wat er nog wel kan, in plaats van wat er niet meer kan. Je kan zelf heel veel overwinnen. 

Als er iets gebeurt, kijk naar wat je nog wel kunt.

Ik vind het ook belangrijk dat je voor jezelf op kan komen. Toen ik jonger was, was ik wat timide, maar dat is snel veranderd. Je mag er staan, je hebt wat in te brengen en je mening mag er zijn. Zo kijk ik er naar.

Toen je 50 was ben een hele andere kant gaan ontwikkelen van jezelf, kan je hier wat meer over vertellen?

Ja ik ben weer gaan studeren, en heb mijn creatieve kant verder ontwikkeld met een studie ruimtelijke vormgeving. Mijn specialiteit is recycling en boetseren. Ik denk dat ik mijn creatieve kant van mijn vader heb meegekregen. Ik vind het heerlijk om samen met kinderen creatief te zijn. 

Heeft Internationale Vrouwendag nog een doel tegenwoordig?

Jazeker, heeft het een doel, al zou ik willen dat het niet meer nodig was. Vrouwen worden in Nederland soms nog ondergesneeuwd. Kijk naar de medische wetenschap, die zich vooral op mannen concentreert. Kijk naar het feit dat vrouwen vaak minder betaald krijgen dan een man voor hetzelfde werk. We hebben ook te maken met een cultuur waarin zowel mannen als vrouwen zich aanpassen aan deze beelden in plaats van er iets aan te veranderen.

Je ziet het ook in het buitenland. Mannen onttrekken zich daar vaak na een aantal jaar aan gezin, vrouw en kinderen. Toen wij in het buitenland vrijwilligerswerk deden en Jaap op een gegeven moment water ging halen, werd hij gewoon uitgelachen omdat dit werk voor een vrouw is. Er is nog een lange weg te gaan. 

Wat wil je onze nieuwe generatie meiden meegeven?

Zorg dat je zelfstandig bent. Maak samen met je partner hele bewuste keuzes over wie werkt en hoe het ingevuld wordt. En kijk naar je kwaliteiten, doe er wat mee. Kom voor jezelf op als het nodig is, laat je niet de wet voorschrijven en bewaak je eigenwaarde.

Bedankt Jose, voor dit mooie gesprek!

Burgemeester Judith Michel

Jose Conijn-Bremer